تبلیغات
دنیای تجارت الکترونیک - ایجاد یك كافی نت با روش dial-up ( بخش سیزدهم )
ایجاد یك كافی نت با روش dial-up ( بخش سیزدهم )

ساختار شبكه


تا اینجا مطالبی را كه گفتیم مربوط به زمان بعد از انجام اتصالات فیزیكی یا به اصطلاح كابل‌كشی شبكه است. حالا ببینیم خود این كابل‌كشی به چه صورت می‌تواند انجام شود. همان طور كه گفتیم، راه‌های مختلفی برای وصل كردن كامپیوترها به یكدیگر وجود دارد كه آسان‌ترین و در دسترس‌ترین آن‌ها اترنت است. لوازم و تجهیزات مورد نیاز برای ساخت یك شبكه اینترنتی می‌تواند به سادگی فقط اتصال دو كارت شبكه یا به پیچیدگی ارتباط چند روتر و سوییچ باشد. و در واقع همین انعطاف‌پذیری این سیستم است كه باعث شده شركت‌های بزرگ و كوچك به سمت  استفاده از آن بروند. از مزایای سیستم شبكه‌بندی اینترنت می‌توان به این موارد اشاره كرد :

 - سریع‌ترین تكنولوژی شبكه‌بندی خانگی است (100Mbps
-  اگر كامپیوترها فاصله زیادی از یكدیگر نداشته باشند، هزینه آن بسیار پایین است.
-  قابل اطمینان است.
-  نگهداری آن آسان است.
-  تعداد دستگاه‌هایی كه می‌توان به شبكه متصل نمود تقریباً نامحدود است.
-  به لحاظ پشتیبانی و اطلاعات فنی بسیار فراگیر است.
-  برخی از نقاط منفی این تكنولوژی عبارتند از:

-  برای وصل كردن بیشتر از دو كامپیوتر به یكدیگر، به تجهیزات اضافی نیاز است.
 - در صورت نیاز به كابل‌كشی اضافی و نصب پریز، ممكن است هزینه‌ها بالا برود.
-  راه‌اندازی و تنظیمات اولیه آن می‌تواند دشوار باشد.
-  اصطلاحات فنی و تعداد انتخاب‌ها می‌تواند گمراه‌كننده باشد.

 

تجهیزات مورد نیاز
اترنت با دو سرعت 10
Mbps و 100Mbps موجود است و بیشتر كارت‌های شبكه می‌توانند با هر دو سرعت كار كنند، اما امروزه دلیلی ندارد از كارت‌های 10Mbps استفاده كنید. و در بسیاری از مواقع تقریباً پیدا كردن كارت‌های 10 Mbps غیرممكن است. برای وصل كردن كارت‌های شبكه نیز دو نوع كابل وجود دارد كه عبارتند از كابل هم‌محور (coax) و كابل زوجی به هم تابیده (UTP) كه اولی تقریباً منسوخ شده و امروزه از UTP در انواع Cat5e ،Cat5 و Cat6 استفاده می‌شود. كابل UTP كابلی است متشكل از 8 سیم باریك‌ شبیه به سیم تلفن است. به دو سر این سیم كانكتور یا jack می‌زنند كه به RJ54
موسوم است. یك سر این سیم به كارت شبكه كامپیوتر و سر دیگر آن به دستگاهی وصل می‌شود به نام سوییچ .

تمام كامپیوترهای موجود در یك شبكه، از طریق كابل‌های
UTP به سوییچ متصل هستند و سوییچ جای تك‌تك كامپیوترها را می‌داند. بنابراین وقتی كامپیوتری اطلاعاتی را برای كامپیوتر دیگر ارسال می‌كند، این ارسال در واقع به واسطه سوییچ تبادل می‌شود. یعنی سوییچ اطلاعات را از كامپیوتر مبدا می‌گیرد و به كامپیوتر مقصد تحویل می‌دهد. سوئیچ‌ها اندازه‌های مختلفی دارند و این اندازه از روی تعداد پورت‌شان (یعنی تعداد كامپیوتری كه می‌توان به آنها وصل كرد) مشخص می‌شود. سوئیچ‌های 4 پورتی، 8 پورتی، 16 پورتی، 24 پورتی و بالاتر در بازار موجود می‌باشند. برای یك شبكه كوچك خانگی، معمولاً یك سوییچ 8 پورتی یا احتمالاً 16 پورتی كافی است.

اگر دوست ندارید سیم‌های شبكه كف اتاق را بپوشانند، می‌توانید سیم‌ها را از كانال‌هایی عبور دهید موسوم به
duct كه روی دیوار نصب می‌شوند. سیم‌ها داخل داكت قرار می‌گیرند و در محل استقرار كامپیوتر، از داكت بیرون می‌آیند و به كارت شبكه كامپیوتر متصل می‌شوند. اگر بخواهید كار را از این هم تمیزتر انجام دهید، می‌توانید روی دیوار، پریز‌های مخصوص شبكه (موسوم به keystone) را نصب كنید و با كابل‌های آماده (موسوم به patch cord) كارت شبكه را به پریز متصل نمایید. بد نیست بدانید كه برای وصل كردن فقط دو كامپیوتر به یكدیگر نیازی به سوییچ نیست و كافی است از طریق یك كابلUTP مخصوص موسوم به crossover مستقیماً كارت شبكه دو كامپیوتر را به هم وصل كنید.