تبلیغات
دنیای تجارت الکترونیک - ایجاد یك كافی نت با روش dial-up ( بخش دهم )
ایجاد یك كافی نت با روش dial-up ( بخش دهم )

روش‌های اتصال نرم افزاری
برای اتصال کامپیوترهایی که در فاصله‌ای نه‌چندان دور از یکدیگر قرار دارند (مثلاً در یک اتاق، سالن، یا نهایتاً طبقات مختلف از یک ساختمان مستقر هستند)، راه‌های مختلفی وجود دارد که عبارتند از:

  سیم‌کشی دیتا به صورت توکار در حین ساخت ساختمان که امروزه بسیار متداول است. در این روش، همان گونه که برای برق ساختمان از قبل نقشه می‌کشند و مثلاً جای کلیدها و پریزها را مشخص می‌کنند، برای شبکه کامپیوتری هم نقشه‌کشی و سیم‌کشی می‌کنند.

   قراردادن سیم‌ها در کف اتاق و اتصال کامپیوترهایی که در یک اتاق قرار دارند.

   استفاده از فناوری بی‌سیم

   استفاده از سیم‌کشی برق داخل ساختمان

   استفاده از سیم‌کشی تلفن داخل ساختمان هر یک از این روش‌ها مزایا و معایب خاص خود را دارند، اما برای به اشتراک گذاشتن چاپگر، فایل‌ها و اینترنت، باید کامپیوترها را به نحو صحیح و مناسبی تنظیم و آماده کنید و فرق نمی‌کند کدام روش را انتخاب کرده باشید. به همین دلیل، کار را از همین نقطه آغاز می‌کنیم. از آنجا که ویندوزهای اکس‌پی و 98 پراستفاده‌ترین سیستم عامل‌ها در منازل و دفاتر کوچک هستند، نحوه اشتراک‌گذاری منابع در این دو ویندوز را مورد بحث قرار می‌دهیم، هر چند در مورد سایر ویندوزها مفاهیم تغییر نمی‌کنند.

گام‌های اولیه
برای راه‌اندازی شبکه در منزل خود، این سه کار را باید انجام دهید:
1- انتخاب فناوری مناسب شبکه که مورد نظر ما در این مقاله ایترنت استاندارد است.
2- خرید و نصب سخت‌افزار مناسب این کار، که اصلی‌ترین آنها کارت شبکه برای هر یک از کامپیوترها و یک هاب-سوییچ است.
3- تنظیم و آماده‌سازی سیستم‌ها به نحوی که بتوانند همدیگر را ببینند و با یکدیگر صحبت کنند.
از این سه مرحله، قدم سوم از همه مهمتر است. ویندوز اکس‌پی قسمتی به نام
Network Setup Wizard دارد که تنظیمات شبکه را برای شما انجام می‌دهد. به غیر از این متخصصان هستند که در ازای دریافت دستمزد، شبکه شما را در محل راه‌می‌اندازند. نام‌گذاری کامپیوترها، به اشتراک گذاشتن چاپگرها، فایل‌ها و اتصالات اینترنتی، اساسی‌ترین کارهایی هستند که این افراد برای شما انجام می‌دهند.

اما اگر با مشکلی مواجه بشوید یا تنظیمات کامپیوترتان به هم بخورد، باید بتوانید خودتان شبکه را تنظیم کنید. کلاً بد نیست مفاهیم و اصول راه‌اندازی یک شبکه کامپیوتری را بدانید تا به هنگام ضرورت خودتان دست به کار شوید. به طور کلی، کارهایی که باید انجام دهید تا یک شبکه "مرده" (یعنی شبکه‌ای که اتصالات آن انجام شده و فقط منتظر تنظیمات نرم‌افزاری است) را "زنده" کنید و به بهره‌برداری از آن بپردازید، از این قرار است:

  نام‌گذاری کامپیوتر

   دادن آدرسIP

   به اشتراک گذاشتن فایل‌ها

   به اشتراک گذاشتن چاپگر

   انجام تنظیمات امنیتی

   به اشتراک گذاشتن اتصال اینترنت

نام‌گذاری کامپیوتر
بعد از نصب سخت‌افزارهای مورد نیاز برای راه‌اندازی شبکه، نوبت به تنظیمات نرم‌افزاری آن می‌رسد. در اولین قدم، باید برای تک‌تک کامپیوترهای موجود در شبکه خود اسمی منحصر به فرد و غیرتکراری تعیین کنید. علاوه بر اسم کامپیوتر، اسم «گروه کاری» یا
workgroup هم مهم است. تمام کامپیوترهای یک شبکه کوچک باید عضو یک گروه کاری باشند.

ویندوز اکس‌پی
برای نام‌گذاری کامپیوتر در ویندوز اکس‌پی، این مراحل را دنبال کنید:

1- پنجره
Control Panel
را باز کنید.
2- اگر حالت نمایش آیکون‌ها به صورت کلاسیک نیست، روی لینک
Classic View کلیک کنید. در این حالت، برنامه
System را اجرا کنید.
3- در کادر محاوره ظاهر شده، صفحه
Computer Name را انتخاب کنید. (شکل 1).
4- همان طور که ملاحظه می‌کنید، کامپیوتر یک اسم کامل دارد و یک گروه کاری. روی دکمه
Change کلیک کنید تا کادر محاوره بعدی ظاهر شود .                                                                                                      
5- در کادر اول، اسمی را تایپ کنید که می‌خواهید به کامپیوتر اختصاص بدهید. این اسم هر چیزی می‌تواند باشد، فقط نباید تکراری شود. مثلاً اسم کامپیوتر اول را
PC1 بگذارید.
6- در کادر دوم، اسمی را که می‌خواهید به گروه کاری خود اختصاص دهید وارد کنید. مثلاً
My Office یا My Home یا هر چیز دیگر. حتی خود Workgroup هم بد نیست.
7- در پایان
OK و دوباره OK را بزنید. اگر ویندوز خواست ری‌استارت کند، قبول کنید

ویندوز 98


برای نام‌گذاری كامپیوتر در ویندوز 98، این مراحل را دنبال كنید:

1- با كلیكِ راست روی آیكون
Network Neighborhood روی دسكتاپ، گزینه Properties را انتخاب كنید.

2- در كادر محاوره ظاهر شده، به صفحه Identification بروید .

3- در كادر اول، اسم كامپیوتر و در كادر دوم اسم گروه كاری مورد نظر را وارد كنید.

بعد از تنظیم نام برای تك‌تك كامپیوترها و گذاشتن یك اسم برای گروه كاری تمام آنها، كامپیوترها را دارای هویت كرده و در یك گروه جای داده‌اید. حالا نوبت به دادن آدرس
IP می‌رسد.

آدرسIP 
آدرس
IP، نشانی هر كامپیوتر در شبكه است. كامپیوترها از طریق این نشانی است كه یكدیگر را در شبكه پیدا می‌كنند. در هر شبكه، آدرسIP هر كامپیوتر باید منحصر به فرد و غیر تكراری باشد. درباره IP و آدرس‌دهی از این طریق، زیاد می‌توان صحبت كرد، اما از آنجا كه در این مقاله قصد پرداختن به تئوری‌ها را نداریم، بلافاصله دست به كار می‌شویم. فقط ذكر این نكته را لازم می‌دانیم كه آدرس IP در واقع یك شماره چهار قسمتی است. هر قسمت، عددی  از صفر تا 255 است كه با علامت نقطه از قسمت بعدی جدا می‌شود. مثلاً 192.168.0.1 یك آدرس IP است. مفهوم دیگر subnet mask است، كه توضیح آن هم از حوصله این مقاله خارج است. فقط این را قبول كنید كه در یك شبكه كوچك، subnet mask را به صورت 255.255.255.0 تعیین می‌كنیم. در یك شبكه كوچك، برای تمام كامپیوترها سه قسمت اولِ آدرسIP را یكسان می‌گیریم و فقط قسمت چهارم را برای هر كامپیوتر عدد متفاوتی در نظر می‌گیریم. مثلاً در كامپیوتر اول آدرس 192.168.0.1 در كامپیوتر دوم آدرس 192.168.0.2 و به همین ترتیب در بقیه كامپیوترها قسمت چهارم آدرسIP را عدد متفاوتی می‌دهیم.

برای دادن آدرس
IP به كامپیوترها، ویندوز اكس‌پی و 98 فرق زیادی با هم ندارند. ما مراحل را برای ویندوز اكس‌پی ذكر می‌كنیم، اما ویندوز 98 هم كمابیش به همین صورت است، منتها در ویندوز 98 برای رسیدن به كادر محاوره مربوطه، باید روی آیكون Network Neighborhood كلیك راست كنید و گزینه Properties را بزنید. اكنون :
 
1- از پنجره
Control Panel به قسمت Network Connections  بروید.
2- آیكون
Local Area Connection را پیدا و روی آن دوبار كلیك كنید.
3- در كادر محاوره ظاهر شده، گزینه (
Internet Protocol TCP/IP) را انتخاب و دكمه Properties را كلیك كنید.
4- در كادر محاوره بعدی (شكل 4)، ابتدا گزینه
Use the following IP address را انتخاب كنید و سپس دو قسمت IP address و subnet mask را پر كنید. در قسمت اول یك آدرسIP وارد كنید، مثلاً 192.168.0.1 در قسمت دوم هم 
255.255.255.0 را وارد كنید.
5- دكمه
OK و دوباره OK را بزنید.



بعد از این كه به همین ترتیب به بقیه كامپیوترها هم آدرس
IP دادید، نوبت به share كردن فایل‌ها و فولدرها می‌رسد. شبكه‌ای كه نتواند فایل‌هایش را با دیگران سهیم كند، زیاد به درد نمی‌خورد. مثلاً می‌توانید مجموعه فایل‌های MP3 و موسیقی خود را در یكی از كامپیوترها بگذارید و با share كردن آنها، به بقیه كامپیوترها هم اجازه دسترسی بدهید.

به اشتراك گذاشتن فایل‌ها
یكی از كاربردهای اصلی شبكه، به اشتراك گذاشتن فایل‌ها میان كامپیوترها است. این كار در ویندوز، به ویژه ویندوز اكس‌پی، بسیار آسان است.

ویندوز اكس‌پی

پنجره My Computer یا Windows Explorer را باز و فولدری را پیدا كنید كه می‌خواهید فایل‌های آن را با دیگران به اشتراك بگذارید. سپس با كلیكِ راست روی آن فولدر، گزینه Sharing and Security را انتخاب كنید. در كادر محاوره ظاهر شده، به صفحه Sharing بروید (شكل 5). حالا گزینه Share this folder را انتخاب كنید و اسمی را برای فولدر تایپ كنید كه می‌خواهید در شبكه به آن اسم شناخته شود.

وقتی فولدری را در شبكه به اشتراك می‌گذارید، این اختیار را دارید كه نوع دسترسی به آن (و فایل‌های موجود در آن) را تعیین كنید. این دسترسی می‌تواند به صورت فقط خواندنی (
read-only) باشد، یا دسترسی كامل.
(
full control) وقتی دسترسی به صورت فقط خواندنی باشد، كاربر اجازه ندارد فولدر را حذف یا چیزی داخل آن كپی كند، اما می‌تواند محتوای فولدر را مشاهده و در صورت نیاز آن را در كامپیوتر خود كپی كند. حتی می‌تواند ازهمان جا به اجرا یا (مثلاً در مورد موسیقی) به پخش فایل‌ها بپردازد. در این رابطه در قسمت تنظیم امنیت بیشتر صحبت خواهیم كرد.

برای دسترسی به فولدری كه به اشتراك گذاشته شده است، از
My Computer، لینك My Network Places را كلیك كنید. اگر كسی در كامپیوتر خود فولدری را به اشتراك گذاشته باشد، اسم آنها در پنجره شما ظاهر خواهد شد. از این جا به بعد، مثل این است كه آن فایل‌ها و فولدرها در كامپیوترخود شما هستند. با كلیك مضاعف روی اسم یك فولدر، می‌توانید محتوای آن را مشاهده كنید. اگر بخواهید می‌توانید فایل یا فولدر را به كامپیوتر خودتان منتقل كنید. و اگر اجازه داشته باشید، می‌توانید فایلی را حذف یا rename كنید.